Željko Grujić (1961)
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
Stranice: 1   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Željko Grujić (1961)  (Pročitano 4935 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« poslato: Jun 17, 2013, 12:22:30 am »

*




GRUJIĆ ŽELJKO

Rođen je 1961. godine na Kostrešima, nedaleko od Pala. Tokom rata je radio kao novinar i urednik u SRNI.
 
Objavio je zbirke poezije "Soneti saučešća", "Ruže Jerihona", te publikaciju o srpskom pitanju, političkim prilikama i društvenoj krizi od 1991 — 1996. pod nazivom "Krstonoše i sizifovci". Za "Ruže Jerihona" je dobio nagradu Sarajevskih dana poezije za najbolju objavljenu knjigu u 2000. godini.

Živi i radi na Palama.
 
Otvarajući sonetne stranice Željka Grujića profesor Ranko Popović piše: "U četrnaest stihova može stati i biljka i zvijer i čovjek, i stvaranje svijeta: pa što se u njima o njima kaže, to je ono što imamo i možemo reći. Onda se pokupi alat, počiste opiljci, pa čovjek ispražnjen i čist u duši može da predahne do novog posla".

Njegujući najstrože poetske forme, ali ne pojavljujući se u javnosti često, Željko Grujić tihuje buneći se protiv kvantitativnog i mekdonaldskog življenja.

Matična biblioteka Istočno Sarajevo
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #1 poslato: Jun 17, 2013, 12:30:18 am »

 *
 Stihovi Željko Grujić
 Iz zbirke poezije "Soneti saučešća"


 ŽRTVENICA

 Ta reč ume i bez tebe da crpi
 Vreme nabreklo unutar vimena
 Tvoje je da kažeš: smrt I trpi
 Dok ne nađem dva slična imena

 Skameni se rekoh Istina budi
 Ko laž gradi ne stiže daleko
 Budućnost je predeo tvojih grudi
 Gladna deca čeznuće ti mleko

 Mogoh li da tebe ne izgubim
 Tu Skadar-pesmu da izgradim
 Smrt je tvoja ime njenoj nadi
 Tvoje usne reči koje ljubim:

 Jabuko zlatna prosta ti Bojana
 Dok ne nađem Stoju i Stojana.

 Stihovi preuzeti sa sajta: Matična biblioteka Istočno Sarajevo
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #2 poslato: Novembar 04, 2016, 04:39:42 am »

**

Ranko Popović

S ČIME SE OVDJE RIMUJE LJUBAV
(Željko Grujić: Stid i mjesečina,
Narodna biblioteka Pale, 2013)


Zbirka pjesama Stid i mjesečina autora Željka Grujića predstavlja znalački osmišljenu cjelinu od pet ciklusa – Sve sluti samoću, Gde odseli Itaka, S kosom udvoje, Edenski izgnanik i Mračna komora — uokvirenih prološkom i epiloškom pjesmom (Molitva pred pisanje, prema Jovu i Pod prigušivačem). Tako uspostavljena cjelina ima nešto od strukture klasičnih dramskih djela, gdje se između elemenata uspostavlja živa povratna komunikacija, a ciklični poredak ostvaruje uzlaznu liniju rasta intenziteta lirskog izraza. Čitaocu koji je poeziju ovog autora upoznao preko prethodnih zbirki, Soneti saučešća (1996) i Ruže Jerihona (2000), već je poznato da se u Grujićevom slučaju radi o onoj rijetkoj i danas sve ređoj vrsti posvećenika, koji poeziju osećaju i stvaraju kao integralni izraz cjeline bića i ukupnosti životnog stava, bez primisli na javne promocije i sitne dnevne račune. Zbirka pjesama Stid i mjesečina to u potpunosti potvrđuje. Ona je rezultat strpljivog decenijskog osluškivanja sebe i svijeta u buci i bijesu vremena, traganja za zlatnim zrncima smisla i čvrstim uporišnim tačkama bića iz kojih se taj smisao prepoznaje. U tom tragalaštvu stavljene su na strog ispit i prethodne pjesničke knjige, čije su pojedine pjesme u ovoj zbirci temeljito prerađene i uklopljene u nove smisaone cjeline.

Grujićev pjesnički izraz s jedne strane karakteriše naglašeno ispovijedni ton jesenjinovskog tipa, a s druge strane osjetno je prisustvo miljkovićevski usmjerene poetske simbolizacije. Na taj način uspostavljena sprega dominantnih elemenata daje njegovoj poeziji specifičan izražajni kolorit i tonalitet veoma širokog registra, od snažne, povremeno robusne rapsodičnosti do elegične lirske stišanosti. Na planu pjesničke forme takođe je primjetan veliki raspon, od lirskih minijatura do pjesama s obrisima poeme, ili od strogo uređenih, filigranski izvedenih formi do astrofičnih oblika s dominantnim bijelim stihom. Možda se baš tu može najbolje uočiti brižljivo odnjegovana Grujićeva pjesnička kultura, koja u fenomenu forme vidi samo središte pjesničkog stvaralaštva, kako je on uostalom sagledan u najboljoj tradiciji modernog evropskog pjesništva. I u ranijim Grujićevim zbirkama mogla se primijetiti zaokupljenost sonetnim oblikom pjesme, što je u ovoj knjizi donijelo i neke zanimljive eksperimente u ovoj najstarijoj i najzahtjevnijoj umjetničkoj formi evropskog poetskog nasljeđa.

Posjednik poetske samosvijesti koja svjedoči organsku sraslost s onim najboljim što je stvorilo srpsko i evropsko pjesništvo, Grujić je uvjeren da se ono estetsko u poeziji bezuslovno mora stopiti s etičkim i da tu dvojenju, kompromisima i uzmacima nema mjesta. Za ovu priliku dovoljno je istaći samo peti, završni ciklus zbirke pod naslovom Mračna komora i simptomatičnim podnaslovom Lirske patografije, koji sadrži pjesme u čijem naslovu stoji po jedan velikan evropske književnosti, blizak autoru. Način na koji Grujić prepjevava svoj doživljaj i svoje razumevanje Kamija, Kafke, Nervala, Poa, Vajlda, Bodlera, Verlena, Remboa, Borhesa, Ljermontova, Dostojevskog, Solovjova i Jesenjina, jedinstven je u cjelokupnom srpskom pjesništvu i predstavlja u osnovi sasvim samosvojnu, novu lirsku podvrstu. Osim upečatljive i neporecive lirske empatije, u tom ciklusu se moćno iscrtava i jedna suštinska duhovna vododjelnica između evropskog Zapada i Istoka, predstavljena u nepomirljivom odnosu dekadentnog racionalizma i pravoslavne duhovnosti. Dostojevski i Jesenjin ipak najuverljivije odgovaraju na središnje pitanje ove zbirke: s čime se, ovdje, rimuje ljubav? Tu, istovremeno, najbolje dolazi do izražaja sve ono što i inače krasi poeziju Željka Grujića — brižljiva umjetnička izvedba, izrazito lični pečat pjesničkog stava, sposobnost dinamičnog kretanja na širokoj skali lirskog tonaliteta i leksičko-sintaksička izbrušenost izraza.

K R A J I N A Časopis za književnost, nauku i kulturu • Vlasnik i direktor Milan Stijak
Banja Luka, godina XIII, br. 50, proljeće 2014.
Sačuvana
Stranice: 1   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: