Vjekoslav Vukadin (1952)
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
Stranice: « 1 2   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Vjekoslav Vukadin (1952)  (Pročitano 171841 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #20 poslato: Decembar 25, 2010, 10:09:49 pm »

**

O poeziji Vjekoslava Vukadina
u književnoj studiji dr Slobodana Vuksanovića
"PREĆUTANA KNJIŽEVNOST"

Izdavač: Udruženje književnika Srbije,
Beograd, 2002.  


[...]
Sve knjige Vjekoslava Vukadina karakteriše privrženost celovitim pesničkim slikama. To posebno važi za pesme ispunjene melanholijom, koje su u stvari svedene na impresiju. Ali, u složenom Vukadinovom pesničkom opusu ne bi bilo ispravno intimističku liriku proglasiti generalnom odrednicom, pa u tom smislu treba istaći da pesme traganja za identitetom uspostavljaju osobenu apologiju harmonije. Malo je pesnika kod kojih se predominantno primećuje žudnja za harmoničnošću, kakav je to slučaj sa sugestibilnom poetikom Vjekoslava Vukadina.

Dramatičnost pesničkog iskaza Vukadin postiže sažetim, pokatkad gnomatičkim ili aforističkim ali uvek sentencioznim stihovima i po tome se izdvaja iz srpskog savremenog pesništva. Potom, on s podjednakom posvećenošću preispituje globalno i nacionalno, mitološko i svakodnevno, kolektivno i individualno, sekularizovano i oboženo. Saznanje o udesu bića i njegovoj nesposobnosti da se uzdigne do ljubavi krajnje su tačke između kojih egzistira ovo pesništvo. Međutim, istančana bojazan da poništavanje tradicionalnih svojstava vodi otuđenju i poništavanju identiteta — doprineli su ravnomernosti forme i suštine. To je i glavni razlog što ovaj pesnik disciplinovano seže za strogo rimovanim stihovima kao što dosledno o istim temama govori formom slobodnog stiha ili lirske proze.

Suočen sa dvadesetim vekom kao aksiomom stradanja i moralne bede, Vjekoslav Vukadin neguje neku vrstu katastrofičke poetike. Ono što je za takav krug pesama evidentno (kao u pesmi Ne treba mi zlatno runo) nisu prepoznatljivi i uopšteni kritički iskazi no suočenja sa potrebom humanističke spoznaje:

Da je meni srest' čovjeka
u ovome ljudskom paklu
da se lijepo ispričamo.

Tada bih se znao snaći —
u ljudskosti.
Tada bih se znao snaći.

               (Ne treba mi zlatno runo)

Posebnu draž predstavljaju soneti Vjekoslava Vukadina u kojima se ne napušta uporišno, etičko opredeljenje lirskog subjekta. Ali, novina u sagledavanju krhkosti čovekove sudbine, bar na planu soneta i najnovijih pesama, jeste u pomerenom fokusiranju. Naime, iz sasvim drugog ugla promatranja, njegova poetika otkriva tuđe i nepoznate svetove u kojima čovek nije manje stešnjen negoli čovek u njegovom zavičaju. To otkrivenje Drugog kao sebe samog najvažnija je odrednica Vukadinovog pesništva, čije su slike i sintagme prešle put od doživljavanja stvarnosti do ispovesti stvarnosti.


U izboru su zastupljene sledeće pesme: "Ne treba mi zlatno runo", "U pjesmi", "O suštini" i "Sunčev sonet".
Sačuvana
Vjekoslav Vukadin
Prijatelj
*******
Van mreže Van mreže

Poruke: 29



« Odgovor #21 poslato: Decembar 25, 2010, 10:15:07 pm »

**

PREDLOG ZA NAGRADU "ARSENIJE ČARNOJEVIĆ"


VJEKOSLAV VUKADIN, pesnik :
"Medaljoni sa sjevernog mora" — izabrane i nove pjesme
Celokupna Vukadinova književna i kulturna aktivnost u srpskoj dijaspori


Malo je poslenika u našoj književnoj dijaspori koji poput srpskog pesnika Vjekoslava Vukadina zaslužuju priznanje sa imenom vođe raseljenih Srba, Arsenija Čarnojevića, s tom razlikom što ovaj potomak Čarnojevićev nije odveo Srbe u tuđinu, već ih tamo zatečene organizovao, sabrao i duhovno ojačao svojom originalnom poezijom i moralno usmerio ka poštovanju svoga imena, jezika, kulture i tradicije.

Vjekoslav Vukadin je rođen 6. oktobra 1952. godine u Sjetlini kod Sarajeva. Završio je studije srpskohrvatskog jezika i jugosloveske književnosti. Veći deo života i radnog veka proveo je u glavnom gradu bivše Bosne i Hercegovine. Od 1990. godine radi u Nemačkoj u Jugoslovenskoj dopunskoj školi. Pored rada sa našom decom, aktivno se bavi književnim i kulturnim radom među našim iseljenicima. U Karlsruhu je osnovao "Prosvjetu" — Srpsko prosvjetno i kulturno društvo. U okviru "Prosvjete" razvija bogatu književnu aktivnost: održava brojne književne večeri i javne tribine za naše ljude po nemačkim gradovima. U goste često poziva i pisce iz otadžbine.

Od 1994. godine boravi u Holandiji gde nastavlja sa vaspitno-obrazovnim radom sa našom decom u Dopunskoj školi za srpski jezik u Roterdamu. Zbog ozbiljnih zdravstvenih problema, prestaje sa prosvetnim radom, i to baš u trenutku kada holandska vlada ukida finasiranje dopunskih škola za strance, 2004. godine.

Iako načetog zdravlja, gospodin Vjekoslav Vukadin, sa još više žara nastavlja sa književnim i kulturnim aktivnostima. Sa grupom prijatelja osniva "ARS-ART" — Srpsko društvo za književnost, umjetnost i kulturu u Roterdamu u okviru koga organizuje kulturno-umetničke programe za naše građane u Holandiji, u kojima učestvuju i književnici iz otadžbine. Tako, ovaj izuzetno vredan čovek, nastavlja sa negovanjem srpskog književnog jezika u tuđini i istrajno radi na popularizaciji srpske književnosti među našim iseljenicima. Razvio je dobru saradnju sa našim pesnicima koji žive u zapadnoevropskim zemljama, kao i sa holandskim piscima. Jednom prilikom je izjavio, da ova njegova prosvetiteljska misija "u ovoj hladnoj nigdini predstavlja jedini moj smisao zbog kojeg istrajavam".

Dosad je u raznim listovima i časopisima, te različitim zbornicima i antologijama, objavio brojne pesme, lirske zapise, eseje i književne kritike, a od 1978. do 2001. godine i pet poetskih knjiga, od kojih krunu njegovog pesničkog stvaranja predstavljaju Medaljoni sa Sjevernog pola — izabrane i nove pjesme (izbor Dragana Kolundžije) koju je objavila "Srpska knjiga" iz Rume, 2001. godine. Preko dvesta pedeset, što kraćih, što dužih pesama grupisano je u šest ciklusa, od kojih su prva četiri u stvari naslovi dosad objavljenih zbirki : "Naslonjeni na nebo"(1978), "Pješčana lira"(1980), "Pčela na rani"(1983) i "Tumač trenutka" (1994, prevedena na holandski jezik 1999.), a dva poslednja: "Medaljoni sa Sjevernog mora" i "Lirski medaljoni" sadrže nove pesme ovog autora.

Prva zbirka gospodina Vukadiia "Naslonjeni na nebo" bila je priprema za ulazak talentovanog pesnika u beskrajno polje poezije. Ovde su tek odškrinuta vrata njegovim tematskim interesovanjima i naznačene poetičke staze kojim će pesnik ići u traganju za odgovorima na "zagonetke života", ovde ostvareni u škrtim lirskim slikama. Više je tu pitanja, nego odgovora, više odricanja i očekivanja, nego dosluha sa svetom na koji je lirski subjekt osuđen.

"Pješčana lira" je već znatno zrelija, stilski koherentnija knjiga, a pesme su uspostavile čvršću strukturu. Svaka nosi i jasnu poruku u čistim pesničkim slikama koje uspešno prate pesnikove misli i osećanja. Motivski i tematski, celo ovo poglavlje u knjizi izabranih pesama moglo bi se da se podnaslovi Inter spem et metum — Između nade i straha, kako glasi i naslov jedne pesme. To osećanje da je život san sličan snovima "u gradovima i grobljima", da nam životna iskustva ništa ne objašnjavaju, već čine da "Posrćemo prema danima /zgusnutim /nejasnim"(53) i da "ne znamo ko smo /ne znamo kuda idemo" je, u stvari, čitav program ove poezije u kojoj je autor pre više od dvadeset godina zavapio: "Da mi je upoznati sebe — / Sobom"(44) što je večni cilj čovekovog duha. Te teške tajne ljudskog bitisanja u kom je jedino sigurno "da smo uvek na gubitku" (Kur'an), odnosno kako naš pesnik peva videvši čovekovu sudbinu kao neku igru šibicarenja: "možeš ne dobiti / a možeš i izgubiti".

U ovom ciklusu ima nekoliko pesama posvećenih smislu poezije i onih koje donose neka glavna poetička pravila Vukadinovog pevanja. Za pesnika je pesma sklonište gde je "svaka riječ — zaklon" (32), a pesnik je samo onda na svome kada mu je "put kao san" i kad je "ni na nebu / ni na zemlji.". Pesma je tu da zameni plač i smeh, a pesnikovo srce liči na violinski ključ kojim se otključava poetski duh da bi izrazio onu tajnu koja "avetinjski / svijetom kruži." Posebno se izdvaja pesnikova veština da nam pesničkom slikom dočara tugu za dalekim zavičajem koji se pojavljuje u njegovoj svesti: "Kao dimnjak parobroda / iznad vala/javi se slika / dalekog zavičaja" (Sudbina, 46).

Iz zbirke u zbirku, odnosno iz ciklusa u ciklus, vidno je umetničko napredovanje gospodina Vukadina koje se ispoljava u postizanju celovitosti pesme. Iako su sve pesme u "Pčeli na rani" duže od prethodnih, pesnik uspeva da stihove drži na okupu oko jednog predmeta i jedne ideje. Pesme dobijaju u refleksivnosti koja nije mudrijašenje, već pokušaj da se lirskim sredstvima uz pomoć "majčinog nauka" ukaže na ljudsku sudbinu, da bi čovek posle svega što mu je preodređeno "nepoznatog dana / otišao jednostavno." Sve više u ovu peoziju ulaze svakodnevne scene iz života i ljudske muke, a to opredeljenje autor objašnjava time što je "na uglu naše stvarnosti — bogalj"(70). Pored socijalnih motiva, pesme pokreće i otuđenje čoveka, gubitak tradicije i identiteta, da bi u pesmi "Preparirani čovjek" (71) sa dosta satire, pesnik ukazao na položaj čoveka u novom svetskom poretku kada "Imaće kolektivnu ideju /ljubav prema državi/voleće pse i sve će po potrebi mrzeti".

Ciklus "Tumač trenutka" ima pet krugova , čime nas autor asocira na pet lirskih krugova Momčila Nastasijevića. Uvodna pesma "Prvog kruga" — "Povratak" tipična je pesma naših ljudi iz rasejanja koji pokušavaju, kad se vrate u zavičaj, da prepoznaju nešto i budu prepoznati, posebno ako, imaju sudbinu ovog pesnika da mu na mestu rodne kuće danas raste korov, a dešava im se kad stignu da tužno zaključe "Svi su mi okrenuti leđima / Među svojima sam"(83). U ovom "krugu" se nalazi i, po nama, jedna od najlepših i umetnički najuspelijih pesama sa snažnom humanističkom porukom "Ne treba mi zlatno runo" (85) u kojoj se gradacijski nižu moguće čovekove situacije, i negacijom svega materijalnog, čemu ljudi teže, u čemu se pesnički subjekt ne snalazi, ali poručuje: "Da je meni srest" čovjeka, / u ovome ljudskom paklu/ da se lijepo ispričamo. // Tada bih se znao snaći — / u ljudskosti. / Tada bih se znao snaći." Tu je i naslovna pesma "Tumač trenutka" gde se pesnički subjekt sučeljava sa prošlošću i budućnošću, kada se, posle svih nedaća srpskog roda, ne čini ništa više čudnim.

Ako je Prvi krug pun novih pesničkih slika i ideja o odlasku i povratku, Drugi krug je sav u meditacijama o čovekovoj predodređenoj sudbini, sreći i nesreći, o modernom, otuđenom čoveku osuđenom na buku i stresove. Tu je i mali lirski esej o mržnji i odbrani od zla; i uopšte ove pesme u prozi su lirske analize čovekovog ponašanja u susretu sa raznim preprekama i nevoljama, kao i lirsko osluškivanje prirode i njenih čudesnih zakona.

U Trećem krugu su pesme koje predstavljaju autorovu reakciju na tragična ratna zbivanja na našim prostorima poslednje decenije minulog veka i na posledice tog stanja koje su se odrazile i na socijalni položaj naroda. Dva stiha jedne pesme "Može li čovjek otputovati, a da to ne bude / poslednji odlazak" bilo je često pitanje naših ljudi pritisnutih ratnom morom. Odlazak je najčešće značio prepuštanje slučaju koji u poeziji ovog pesnika ima značajno mesto. Više pesama je ispevano u melanholičnom tonu kroz nostalgična sećanja na toplinu zavičajnog spokoja i sa svešću čoveka koji sa surovih severnih prostora tuguje za južnim predelima. Treća pesma iz "Tri alegorije" je dobra socijalna pesma gde se kroz smrt bolesne majke okružene posvađanom decom, otkriva sva ljudska beda.

Četvrti krug "Pčele na rani" je sastavljen od dvadeset katrena od kojih svaki polazi od neke mudre latinske izreke koju pesnik u rimovanim stihovima komentariše često sa dosta humora i ironije. Zanimljivo je kako autor vešto rimuje latinske reči sa srpskim, kao u ovoj strofi koju navodimo radi ilustracije pesničkog postupka u "Mudrim strofama": "Bijeda i starost teret su najveći: / Paupértas et senéstuc maxima ónera./ Kad stignu one život je pseći, / nemoći svake to je prava mjera."

Poslednji, peti krug pesama je ostvaren u vidu stihovanih dnevnih zapisa čoveka koji, posle buđenja, ujutro, dok se noć deli od dana, kroz prozor posmatra prizore neba i sve to gleda "duhovnim očima". Od tog sudara misli i osećanja, prolamaju se odjeci u pesnikovoj duši koja pokušava da razumom osvetli zbivanja koja se bez naše volje i u vidu opasnosti za nas, okolo dešavaju kao neki "košmarni san".

Preko šezdeset kraćih i dužih pesama i oko stotinu lirskih medaljona (pesme od jednog do šest stihova) čine korpus nove poezije gospodina Vjekoslava Vukadina koje se prvi put objavljuju u ovoj knjizi. Zanimljivo je da u novijim pesmama pesnik češće poseže za rimom nego ranije, iako nastavlja da peva i u slobodnom stihu i u lirskoj prozi.

Opšta karakteristika nove poezije ovog autora je da teži sažetosti i meditativnosti. Pesma često nastaje da bi se na poetski način izrazila jedna misao ili važno iskustvo. Postavljeno je i pitanje smisla Božijeg stvaranja kada Stvoritelj ne uslišava molitve niščih, već dozvoljava, da u ime njegovo, "svetom vladaju mračne sile", a ne čiste duše koje je on stvorio i koje mu se uzalud mole. Lirski subjekat nije nesrećan samo zbog otuđenja čoveka i gubitka veze sa tradicijom, već i zbog obezljuđenja urabinizovane sredine jer su gradovi postali "ledene sante —ustajalo smeće." Zlo i ruglo života se jedino pobeđuje ljubavlju kojoj nam više decu ne uče, već je usmeravaju ka kloniranom svetu, gde više nema prirodnog rađanja, ni prirodne smrti, jer je u ljubavi put spasenja iako su ljubav i smrt bliski jer se čovek s dušom isto tako teško rastaje "kao s devojkom / u koju je zaljubljen."(156) Pesnik aludira i na naš položaj u filozofiji novog svetskog poretka. Vlasnici naših sudbina, svetski gospodari stvorili su jedan sud i vešala na svetskom trgu za sve naše rodoljube. Scenario je napravljen, odbrojavanje vremena počelo, ali morbidna priredba još ne može da počne jer "Hajduk je još u gori! / A gora nepodesna" (Nepodesna gora, 183).

U "Lirskim medaljonima", zaključnom ciklusu ove zbirke, pesnik je uspešno realizovao prirodu svog poetskog govora: to su kratke sentence, lirski uvidi u stanje ljudske duše, u moralne karakteristike pripadnika raznih socijalnih slojeva, u smisao poetskog poslanja i u pesnikov zadatak da da smisao haosu i odgodi silazak u pakao. Neke refleskije imaju snagu narodne mudrosti, druge — energiju uspelog aforizma. Neke pesme su pravi lirski medaljoni o prirodi i čovekovoj duši, po strukturi bliski haiku pesmama.

Knjiga izabranih i novih pesama gospodina Vjekoslava Vukadina je nešto najvrednije što nam je poetsko stvaranje naših pesnika u rasejanju ove godine podarilo. Od svoje prve do poslednje pesme, pesnik je menjao motive i teme pevanja, ali je ostao dosledan svom shvatanju poezije kao lekovitom melemu jer "klonule duše krijepi / uliva nadu". Ovaj pesnik je uveren da kada bi ljudi živeli po zakonima poezije, živeli bi u harmoniji. Tako nam je ovaj usamljeni naš pesnik sa ledenih predela Severa doneo tople stihove koji nam vraćaju veru u ljudskost.

*

Pesnik Vjekoslav Vukadin je i nesebičan čovek. Prati, vrednuje i poštuje književni rad svojih kolega u rasejanju. Rezultat tog interesovanja uspešno je konkretizovan u u zborniku poezije, Zavičaj, u daljini, u kom je autor izvršio izbor najboljih pesama srpskih pesnika koji danas žive u zapadnoevrpskim zemljama. Knjigu je objavilo Udruženje književnika Srbije, 2002. godine, uz saradnju sa "ARS-ART"-om — Srpskim društvom za književnost, umetnost i kulturu u Roterdamu (Holandija) i "Prosvjetom" — Srpskim prosvjetnim i kulturnim društvom iz Karlsruhea (Nemačka).

Obrazlažući zašto kod naših pesnika u tuđini preovlađuju rodoljubivi motivi, autor zbornika piše: "Rodno mjesto, ukućani, prijatelji, stare staze, otadžbina — postaju sad draži i ljepši, dolaze u snove i ispunjavaju nadom u povartak starom ognjištu. Jer, daleko do svojih, pjesnici su spoznali i ledenu stranu života, i tad su bolno shvatili gdje su istinske vrijednosti i bogatstvo." (Uvodno slovo, 17).

U zaključku predgovora za ovaj zbornik, veliki srpski pesnik i književni tumač Slobodan Rakitić, kaže. "U najboljim svojim trenucima, srpsko zagranično pevanje predstavlja i moderno književno ovlapoćenje srpskog nacionalnog bića i srpskog jezika, ali posmatrano iz druge i nove vizure, s druge strane granice." (Srpski zagranični lirski krugovi, 13).

O pesničkom stvaralaštvu dosad su afirmativno pisali naši poznati pisci i književni kritičari: Dr Ranko Sladojević, Dr Nenad Vuković, Dr Pero Šimunović, Mr Ljubica Žikić, Risto Trifković, književni kritičar, Željko Ivanković, Mirsad Bećirbašić, Ljubica Ostojić, Josip Osti, Dr Uglješa Kisić, Mr Milorad Lojović, Prof. Rade Doder, Dragomir Brajković i Ineke Bolt, holandska književnica o prevedenoj knjizi "Tumač trenutka" — Tolk van het moment, 1999.godine.

Pored brojnih zbornika naših pesnika iz dijaspore, poezija Vjekoslava Vukadina zastupljena je u značajnoj studiji Dr Slobodana Vuksanovića, "Prećutana književnost" koju je izdalo Udruženje književnika Srbije, 2002. godine, kao i u Antologiji srpske poezije na ruskom jeziku "Iz veka u vek" sa podnaslovom Slavenska poezija XX i XXI veka, kojaje objavljena u Moskvi, 2003. godine, u izboru i prevodu ruskih književnika, Sergeja N. Glovoljka i I.M. Čislova.

Polako ali sigurno pesničko delo Vjekoslava Vukadina osvaja sve veći krug čitalaca i književnih znalaca. Još stidljivo, ali ipak, stižu i zaslužena priznanja.

Izdavačko-grafička agencija GNOSOS iz Zemuna dodelila je ovom pesniku 2001. godine nagradu BESTSELER DIJASPORE, za knjigu pesama "Medaljoni sa Sjevernog mora", a od "Udruženja pisaca 7" — Sekcije Udruženja književnika Srbije u Frankfurtu na Majni stigla je nagrada za poeziju na književnom konkursu ovog Udruženja, 2001.

I zavičaj se setio svog pesnika. Izdavačka kuća "Zadužbina PETAR KOČIĆ" iz Banja Luke i Beograda, ovenčala je Vjekoslava Vukadina 2002. godine KOČIĆEVIM PEROM, nagradom za najbolju knjigu poezije u dijaspori, za knjigu pesama "Medaljoni sa Sjevernog mora".

*

Iz svega navedenog, i onog čega se nismo setili, a nije manje značajno, sledi logičan zaključak, da je VJEKOSLAV VUKADIN, srpski pesnik i književni kritičar i kulturni radnik iz Holandije, svojim književnim stvaralaštvom i ukupnim prosvetnim i kulturnim radom zaslužio priznanje koje nosi ime ARSENIJA ČARNOJEVIĆA, jer je kao i ovaj znameniti predvodnik seobe Srbalja, radio istrajno i s ljubavlju na okupljanju našig rasejanih ljudi po svetu, sa ciljem da organizovanim aktivnostima sačuvaju svoj srpski jezik i duhovne i nacionalne vrednosti srpskog naroda. U tome je, kao i u književnom radu, imao velikog uspeha.


U Beogradu, 3. jula 2005. godine
PODNOSILAC PREDLOGA
Milutin Lujo Danojlić  

PRILOZI: Tri knjige pesnika predloženjnog za nagradu:

1. Medaljoni sa Sjevernog mora,
2. Zavičaj, u daljini
3. Tolk van het moment, (Tumač trenutka, na holandskom jeziku)
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #22 poslato: Novembar 19, 2011, 11:49:49 pm »

**




O VJEKOSLAVU VUKADINU
(Nagrada "Arsenije Čarnojević")

Pesnik Vjekoslav Vukadin, rođen 1952. u Sjetlini kraj Sarajeva, završio je studije srpskog jezika i jugoslovenske književnosti u Sarajevu, gde je proveo veći deo svog života i književnog rada, stekavši ugledno pesničko ime. Početkom rata, 1990, put ga je sa porodicom odveo u izbeglištvo, prvo u Nemačku, gde je do 1990. radio u Jugoslovenskoj dopunskoj školi, a od 1994. nalazi se u Holandiji, u Roterdamu, na istom poslu. U Nemačkoj, u Karlsruhu, osnovao je "Prosvjetu" — Srpsko prosvetno i kulturno društvo, u okviru kog razvija bogatu književnu aktivnost i održava brojne književne susrete za naše ljude po nemačkim i holandskim gradovima. I u Holandiji, u Roterdamu, osniva Srpsko društvo za književnost, umetnost i kulturu, radeći na negovanju srpskog jezika u tuđini, očuvanju srpskog nacionalnog identiteta i popularizaciji srpske književnosti među iseljenicima. Značajan je njegov udeo u razvijanju međusobne saradnje naših pisaca kodi žive u zapadnoevropskim zemljama, ali i sa holandskim piscima.

Ne računajući razne listove, časopise, almanahe, zbornike, antologije u kojima su publikovane njegove brojne pesme, lirski zapisi, eseji, kritike od 1978. do danas, objavio je, između ostalog, pet pesničkih knjiga, a 2001. knjigu izabranih i novih pesama Medaljoni sa Sjevernog mora (izbor pesnika Dragana Kolundžije). Knjiga sadrži preko 250 što kraćih što dužih pesama, grupisanih u šest ciklusa, od kojih su četiri naslovnjena prema objavljenim knjigama: Naslonjeni na nebo (1978), Pješčana lira (1980), Pčela na rani (1983) i Tumač trenutka (1994, koja je 1999 prevedena na holandski jezik), dok dva ciklusa obuhvataju nove pesme, nastale u izbelištvu.

Sačinio je zbornik Zavičaj, u daljini (2002), koji sadrži izbor poezije srpskih pesnika u zapadnoevropskom rasejanju. Pesme za ovaj zbornik, koji ima svojstva antologije, birane su prema najstrožim kritičkim merilima.

Pesnik Vjekoslav Vukadin je jedno on najznačajnioih imena među srpskim pesnicima u rasejanju. Od svoje prve knjige do najnovijih pesama ostao je dosledan svom shvatanju poezije i njene misije u životu. Poezija po njemu ima duboko etički i humanistički smisao, a pesnička reč lekovito svojstvo.

Slobodan Rakitić
27.10.2005.



SANJARIMO DA SMO TAMO, A IZGLEDA DA SMO OVDJE!

Povodom dodele knjizevne nagrade Arsenije Carnojevic pesniku Vjekoslavu Vukadinu

Pre izvesnog vremena, na beogradskom sajmu knjiga (27.10.2005.), Ministarstvo za dijasporu Republike Srbije je dodelilo književnu nagradu Arsenije Čarnojević za životno delo za 2005. godinu Vjekoslavu Vukadinu iz Holandije, te Mirjani Matarić i Mateji Matejiću iz SAD. Ova književna nagrada se dodeljuje po drugi put piscima koji žive u inostranstvu, a pišu na srpskom jeziku. Predsednik žirija bio je književnik Slobodan Rakitić, donedavni predsednik udruženja književnika Srbije, koji je o Vjekoslavu Vukadinu, prilikom uručenja nagrade rekao:

"Pesnik VJEKOSLAV VUKADIN je jedno od najznačajnih imena među srpskim pesnicima u rasejanju, od svoje prve knjige do najnovijih pesama, ostao je dosledan svom shvatanju poezije i njene misije u životu. Poezija po njemu ima duboko etički i humanistički smisao, a pesnička reč — lekovito svojstvo."

Pesnik Vjekoslav Vukadin živi već 15 godina u inostranstvu. Od 1990. do 1994. proveo je u Nemačkoj (Karslue), a od 1994. pa do danas živi u Holandiji. Do sada je objavio u raznim listovima i časopisima, te različitim zbornicima i antologijama brojne pesme, lirske zapise, eseje i književne kritike kao i pet knjiga pesama, od kojih je kruna njegovog pesničkog stvaralaštva knjiga pod naslovom "Medaljoni sa Sjevernog mora", u izdanju Srpske knjige iz Rume, 2001. godine, a u izboru književnika Dragana Kolundžije.

I u Nemačkoj i Holandiji je godinama radio u dopunskoj nastavi sa našom decom, jer je po struci profesor srpskog jezika i književnosti. Pored toga bio je veoma aktivan među našim zemljacima. U Karslueu je osnovao Srpsko prosvjetno i kulturno društvo "PROSVJETA", a sa svojim prijateljima u Roterdamu Srpsko društvo za književnost, umetnost i kulturu "ARS-ART". Kroz ova dva društva je razvijao bogatu književnu aktivnost kroz književne večeri i javne tribine za naše građane. Gosti su mu često bili srpski pisci iz raznih evropskih država. U Holandiji je čest gost književnih tribina holandskih pesnika.

Na pitanje koliko mu je draga književna nagrada Arsenije Čarnojević, rekao je sledeće:

— Nagrade su meni uvijek prijatne, a posebno književna nagrada Arsenije Čarnojević. Ja sam suštinski zadovoljan za sve ovo što se dešava, iza moga jezika: sva ta priznanja, susreti, plakete, ali ipak je najveća nagrada kada je čovek u tuđini, dobije od svojih, iz svoje matice. To znači da me tamo ljudi prate, znaju... .Zato i ova nagrada za životno delo ima za mene posebnu vrednost. Ova nagrada je ne samo za moje pjesničko stvaralaštvo, jer ja je shvatam i za moju misiju koju sam obavljao i još uvjek obavljam, kao prosvjetni radnik u animaciji i organizaciji među našim ljudima, ovdje u tuđini — govori pesnik Vjekoslav Vukadin (52) sa Pala, koji je pesničku zrelost stekao još u Sarajevu, gde je dugo godina živeo i radio.

Zadnjih 10 godina Vjekoslav Vukadin je dao veliki doprinos na popularizaciji srpskog jezika i književnosti među našim građanima (posebno mladog naraštaja) u Holandiji, te imao veoma uspešnu saradnju sa našim piscima koji žive i rade u Zapadnoj Evropi. Godine 2002. objavio je zbornik "Zavičaj, u daljini", u kome je dao izbor pesama srpskih pesnika koji žive u Zapadnoj Evropi.

O tome da li će se uskoro pojaviti njegova nova knjiga pesama, pesnik kaže:

— Iduće, 2006. godine, biće objavljena moja najnovija knjiga pjesama. Što je novina u mom stvaralastvu, biće tu 14 soneta, koji su raznovrsnih motiva, a i neke konkretnije poetike sa ovih prostora, gdje živim i radim. Neke od pjesama na tu temu nosice naslove muzika, čuvari reda, svakodnevnica, vršnjaci. Biće tu i pjesama kratke forme: životna krivulja, neke pjesme koje obrađuju iskustvo i osjećanja, da je naš čovjek pređao jedan put i da mu sad sledi jedna luka, i da očekuje svoj suštinski završetak. Da li ovdje ili tamo? Sanjarimo da smo tamo, a izgleda da smo ovdje!

Na kraju vredno je napomenuti i reči koje je napisao naš savremeni srpski pesnik Milutin Lujo Danojlić, kao podnosilac zahteva za dodelu književne nagrade Arsenije Čarnojević:

"...Vjekoslav Vukadin je srpski pesnik, književni kritičar i kulturni radnik iz Holandije svojim književnim stvaralaštvom i ukupnim prosvetnim i kulturnim radom zaslužio priznanje koje nosi ime ARSENIJA ČARNOJEVIĆA, jer je kao i ovaj znameniti predvodnik seobe Srbalja, radio istrajno i sa ljubavlju na okupljanju naših rasejanih ljudi po svetu, sa ciljem da organizovanim aktivnostima sačuvaju svoj srpski jezik i duhovne i nacionalne vrednosti srpkog naroda. U tome je, kao i u književnom radu, imao velikog uspeha."

Ratko Nikolić
Sačuvana
Vjekoslav Vukadin
Prijatelj
*******
Van mreže Van mreže

Poruke: 29



« Odgovor #23 poslato: Januar 04, 2013, 01:27:13 pm »

**
Vjekoslav Vukadin: Er gaat geen dag voorbij dat ik niet schrijf


Joegoslavisch schrijver vindt zijn draai in Emmen

Van onze verslaggeefster Ineke Bolt

■ Emmen — Zijn eerste gedicht schreef hij toen hij tien was, zijn eerste gedichtenbundel verscheen op zijn 26e. Sindsdien volgden nog vijf bundels waarin Vjekoslav Vukadin (47) uit Emmen gedichten en korte filosofische en psychologische gedachten aan het papier toevertrouwde. De Nederlandse vertaling van zijn meest recente werk, Tolk van het moment, ligt sinds kort in de boekwinkel en werd eerder deze maand officieel gepresenteerd in de Openbare Bibliotheek van Emmen.

"Schrijven staat voor mij gelijk aan praten", zegt Vukadin. "Er gaat geen dag voorbij dat ik niet schrijf." Daarbij laat de schrijver uit voormalig Joegoslavië zich niet leiden door politieke meningsverschillen of nationalistische thema's. Zelfs de omgeving van waaruit hij werkt is maar amper in zijn werk terug te vinden. Vukadin: "Elke dichter is een kosmopoliet. Hij of zij bindt zich niet aan een plaats, maar schrijft over universele thema's en problemen die de mens bezig houden." Daartoe rekent hij ook zijn eigen levenswandel.

Invloed

"Alles wat ik heb meegemaakt heeft invloed op m'n werk." Vukadin werd in 1952 geboren in voormalig Joegoslavië. Hij studeerde de Serbokroatisch taal aan de universiteit van Sarajevo. Na het afronden van zijn studie in 1975 ging hij als leraar aan de slag op scholen in Sarajevo. Drie jaar later verscheen zijn eerste gedichtenbundel. In de jaren die daarop volgden, begon het schrijven een steeds prominentere plek in te nemen. Zo publiceerde hij als lid van de overkoepelende organisatie van letterkundigen in Bosnië-Herzegovina in diverse literaire tijdschriften. En vond hij de tijd om aan zijn eigen bundels te werken.

De oorlog die in het begin van de jaren negentig in volle hevigheid losbarstte, was voor Vukadin reden in 1994 Joegoslavië in te ruilen voor Nederland. Hoewel hij ook in die periode dagelijks de pen ter hand nam, verschenen er geen nieuwe bundels. Dit veranderde toen hij in contact kwam met de stichting Wij voor vrede Rotterdam. Zij opperden het idee twee boeken uit Bosnië te vertalen in het Nederlands. Uitgeverij Servo uit Assen en de Rotterdamse zakenman Čedo Rakić zagen wel brood in dit idee en stelden geld ter beschikking. Van de Nederlandse vertaling van Vukadins boek zijn inmiddels zestig exemplaren verkocht.

Bundel

Vukadin werkt momenteel aan een nieuw boek. Wanneer deze bundel in de winkels ligt weet hij nog niet. Daarnaast schrijf hij regelmatig voor tijdschriften en geeft hij op drie scholen in Emmen les aan kinderen uit voormalig Joegoslavië. Vukadins grootste wens is binnen nu en een jaar een nieuw tijdschrift van de grond te tillen. "Een tijdschrift met aandacht voor cultuur, literatuur en kunst, speciaal voor mensen die vroeger op de Balkan woonden, maar zich inmiddels elders in Europa en andere delen van de wereld gevestigd hebben."

De eerste verhalen geschreven door collega-schrijvers in andere delen van de wereld zijn inmiddels binnen. Als alles meezit denkt Vukadin volgend jaar het eerste exemplaar van Ervaring te presenteren. "Dit exemplaar verschijnt alleen in de Servische taal. De daaropvolgende nummers zijn in het Engels en Servisch."

Tekst je objavljen u Drentse Courant
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #24 poslato: Jul 17, 2013, 01:28:27 am »

*

UČENJE KROZ MAŠTU I IGRU


U Holandiji, tačnije, u Roterdamu, deluje jedna od najvećih naših dopunskih škola u Evropi "Vuk Karadžić", sa oko 200 đaka i desetak nastavnika. Jedan od njih je i naš sagovornik, pesnik Vjekoslav Vukadin, koji je na nedavno održanim Majskim susretima pisaca dijaspore u Frankfurtu izazvao oduševljenje prisutnih. Uz muzičku podršku supruge Zorice na violini, stihove je govorio u dramaturškoj, dijaloškoj formi, simulirajuci igrokaz, što je publika prihvatila i znala da nagradi dugim aplauzom.

Sarajlija rođen na Palama, Vukadin od 1994. sa porodicom živi i radi u Holandiji.

— I u Sarajevu sam predavao književnost u raznim školama, osnovnim i gimnazijama, ali uvek na određeno vreme ili kao zamena. Moji đaci su bili i Saša Lošić nekada popularni solista sarajevskog benda "Plavi orkestar" i dr Nele Karajlić iz "Zabranjenog pušenja". Bilo je tu puno talentovane i kreativne dece, pa sam u svakoj školi gde sam predavao istovremeno organizovao literarno-dramske sekcije, koje su bile rado i dobro posećene. Pravili smo najčešće poetske igrokaze na bazi literature bliske adolescentima, kao što je poezija Mike Antića, Pere Zupca... — rado se seća tog vremena Vjekoslav Vukadin.

Danas on i njegove kolege nešto slično pokušavaju i u dopunskoj školi u kojoj predaju. Ne želeći da ističe sebe, navodi nam najpre kako Nada Čanak, inače direktorka škole, vodi dramsku sekciju i za predstojeću smotru stvaralaštva svih dopunskih škola na prostoru Holandije sa đacima priprema predstavu "Pokondirena tikva". Kolega Ratko Nikolić inicijator je kružoka "Ars-art" Roterdam, kao pokušaj okupljanja ljudi iz sveta umetnosti. Oni već rade na časopisu za književnost, umetnost i kulturu "Iskustvo". Radovi za ovaj almanah su uglavnom pripremljeni, a pristigli su, kako kaže Vukadin, sa svih strana i prekomorskih. Jedini kriterijum je kvalitet. On lično, u međuvremenu, takođe za završno školsko takmičenje, radi sa svojim đacima na adaptaciji za scensko izvođenje knjige "Prva ljubav" Mike Antića.

— Naša je sreća da radimo u jednoj od najvećih škola ove vrste i u izuzetnim uslovima, što je sigurno sa svoje strane omogućilo da ostvarimo kreativan pristup u radu sa decom. Nastava u našoj dopunskoj školi izvodi se subotom, obuhvata pet blokova, u kojima nastojimo da na pristupačan i zanimljiv način zainteresujemo decu za određenu temu. Naravno, osnovno je nastava srpskog jezika i književnosti, zatim upoznavanje sa našom kulturnom i istorijskom baštinom, a onda imamo blokove gde se pravi sinteza pređenog i vodi rasprava o raznim sociološko-kulturološkim temama, o tome, recimo, šta su šund i kič, moda, pričamo o ukusu, šarmu... Ono što nam je bitno jeste stvaranje prisne komunikacije sa decom i da ih naučimo razmišljanju, govoru i javnom nastupu — kaže Vukadin. — Na kraju, u petom bloku nastave je relaksacija, ali opet na kreativan način. Tu se odvija rad sekcija kao što su dramska, poetski teatar, muzička, likovna, sportska... Te aktivnosti su potencijal i baza za naše priredbe sa dramskim i muzičkim programom, izložbe likovnih radova... Nedavno je obnovljen i folklor pri Srpskom prijateljskom društvu u Roterdamu, što sve na svoj način ovde čini bogatijim kulturni život mladih i nas — njihovih nastavnika i roditelja.


PLODAN RAD Pesnik Vjekoslav Vukadin do sada je objavio nekoliko knjiga: "Naslonjeni na nebo", "Pješcana lira", "Pčela na rani", "Tumač trenutka" (prevedena i na holandski), zatim dečji igrokaz pod nazivom "Devojčice i dečaci" (sa podnaslovom "Ko se grdi taj se voli"). U Beogradu mu se trenutno priprema za štampu knjiga izabranih i novih pesama "Medaljoni sa Severnog mora", a po izboru Dragana Kolundžije. Član je Udruženja književnika BiH od 1988. godine, a ovih dana, kako mu je najavljeno, postaće i član Udruženja književnika Srbije.

Mira Grujić Pavlović | Srpska dijaspora
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #25 poslato: April 24, 2014, 02:59:55 am »

**

PEVALI SMO SKLADNU I JASNU PESMU


Vjekoslav VUKADIN rođen je 1952. godine u Sjetlini, kod Sarajeva. Završio je studije srpskohrvatskog jezika i jugoslovenske književnosti. Najveći dio života i radnog vijeka proveo je u Sarajevu. Trenutno živi u Holandiji. Pjesme, lirske zapise i eseje objavljivao je u mnogim književnim časopisima i listovima, a zastupljen je i u brojnim zbornicima i antologijama savremene poezije. Dosad je objavio sljedeće zbirke pjesama, (u Sarajevu): "Naslonjeni na nebo" (1978), "Pješčana lira" (1980), "Pčela na rani" (1983), "Djevojčice i dječaci" (igrokaz, dva izdanja; 1984. i 1989), "Veseli bus" (igrokaz, dva izdanja u istoj godini; 1987).

Knjiga pjesama i lirskih zapisa, "Tumač trenutka", objavljena je 1994. godine, u Beogradu, a njen prevod, na holandskom jeziku, štampan je 1999. godine, u Holandiji. Izabrane i nove pjesme, "Medaljoni sa Sjevernog mora", objavio je 2001. godine, ("Srpska knjiga", Ruma). Priredio i objavio Izbor iz poezije srpskih pisaca u zapadnoevropskom rasejanju, "Zavičaj, u daljini", 2002. godine, ("Udruženje književnika Srbije", Beograd). Objavio je izabrane i nove pjesme, "Kuća puna slika", 2009. godine, ("Srpska književna zadruga", Beograd). Izdavačka kuća, "Zadužbina Petar Kočić, Banja Luka — Beograd, 2002. godine, dodijelila je nagradu Kočićevo pero, za najbolju knjigu poezije u dijaspori, ("Medaljoni sa Sjevernog mora"), Vjekoslavu Vukadinu. Vjekoslav Vukadin je dobitnik i nagrade "Arsenije Čarnojević", za 2005. godinu, (za svoje cjelokupno književno ostvarenje), koje se po drugi put dodjeljuje piscima koji na srpskom jeziku stvaraju u inostranstvu. Ministarstvo za dijasporu Srbije i Crne Gore i Udruženje književnika Srbije ustanovili su ovu nagradu 2004. godine. Vukadin je 1988. godine postao član Udruženja književnika BiH i Saveza književnika Jugoslavije.

Kada je nastala prva knjiga, kako je naslovljena i koliko je donijela radosti?

Prva knjiga, "Naslonjeni na nebo", objavljena u koautorstvu s pjesnikom, Milankom Vitomirom, kao i svaki prvijenac, donijela mi je neizmjernu radost i ushićenje. Objavom ove knjige, prve moje pjesme stavljene su na uvid uvijek zahtjevnim čitaocima i književnoj kritici. Ta stihozbirka, gledano iz današnjeg ugla, na izvjestan način, promovisala me u pjesnika. I naravno, podstakla me da ozbiljnije shvatim čin pjesničkog stvaranja. Poslije nje dolazile su i druge knjige, prirodnim slijedom, u određenim vremenskim razmacima, bez forsiranja.

Šta možete reći o poeziji svog vremena, u odnosu na poeziju koja nastaje danas.

Vrijeme u kojem sam počeo živjeti s poezijom, znatno je drugačije u odnosu na ovo današnje, postmoderno. Pjevali smo skladnu i jasnu pjesmu, u trenucima nadahnuća. Danas neki novi pjesnici, na prečac umnoženi, svoje pjesme svakodnevno spravljaju po neobičnim receptima novih poetskih škola i njihovih manifesta. Oni pjevaju s uvjerenjem da su originalni i svježi, u duhu novog vremena. Njihova krilatica najbolje govori o njihovom stvaralaštvu: "Nije važno kako se pjeva, bitno je da su naše poetike drugačije od pređašnjih." A trebali bi znati da je književnost, oduvijek, umjetnost riječi, a jezik ona "građa" od koje se grade književna djela. Jezik nije "sirova građa" već je sam po sebi izvanredno složena duhovna tvorevina. Stoga bez razumijevanja prirode jezika nema ni razumijevanja prirode književnosti. Proučavanjem književnosti kao umjetnosti uvijek, na ovaj ili onaj način pretpostavlja određeno shvaćanje jezika. Tako nas latinske riječi: textum = tkanje, sveza riječi i contextum = skupa tkano, prepleteno, upravo opominju, da ne pazimo samo na ono što je rečeno, nego i na način kako je rečeno, na način kako se pjesma "služi" jezikom. Jezikom u pjesmi oblikujemo nov svijet prema starom poznatom svijetu, stvaramo nova iskustva prema starom, poznatom iskustvu o cjelini svijeta i života.

Kako doživljavate poeziju mladih pjesnika, koji žele skrenuti pažnju na svoje pjevanje — slengom, vulgarizmima, repovanjem?"

Vjerovalo se oduvijek da muze samo rijetke obdare istinskim pjesničkim umjećem. I tako vjerovanje još traje u svijesti prepoznavača čiste poezije. Kad osluškuju pomješani pjev kakav odjekuje u ovdašnjoj književnosti, taj prepoznavac neće se dati zavesti povremenom sladunjavom igrom rijeci niti "modernošću" koja se iscrpljuje u nerazgovijetnim simbolima, ili mutnim metaforama. Ovovremeni pjesnici, diljem planete, istovjetni su. Poetike svih naroda danas su u sličnim uniformama. Šlampave forme i neuhvatljiva značenja lirskih slika osnovne su odlike novog pjesništva.

Nelogično povezane riječi unutar stihova čine šarenu, svaštarsko — vašarsku atmosferu, a sama značenja (prava, ili metaforična) potisnuta su na periferiju logičke ravni, ili čak van zdrave pameti. U takvim stihovima malo je emotivnog i konkretnog. Vulgarizme i argotizme (satrovač) često možemo sresti u lascivnim pjesmuljcima mladih pjesnika, kao i stihove za repovanje, koji sve više osvajaju mladu generaciju.

U poeziji najmlađih postmodernista često susrećemo i neobične komparacije. To osnovno stilsko izražajno sredstvo mnogi pjesnici prave po svom nahođenju. U njihovim stihovima često se poredi nepoznato s nepoznatim, čime se narušavaju načela teorije književnosti, koja upućuju da se uvijek poredi nepoznato s poznatim, na osnovu sličnosti. Takvim poređenjem dva nepoznata pojma dobija se neuhvatljiva, nebulozna slika. A kad se postupi po nauku, kog se pridržavaju obično tradicionalni pjesnici — tad nepoznato nije više nepoznato, jer ga je pjesnik doveo u vezu po sličnosti, s pojmom kojeg čitalac već nosi u svom iskustvu. Kad se poređenje skrati, dobije se metafora, koja mora imati oslonac u prvom dijelu izostavljenog poređenja, mora biti upućena na taj konkretni pojam, na osnovu kojeg se i dokučuje preneseno značenje određene riječi (metafora). A to je abeceda pjesništva.

Da li su izdavačke kuće dovoljno otvorene prema mladim autorima? Je li teško objaviti knjigu?

U svim vremenima teško su pjesnici publikovali svoja pjesnička ostvarenja. Znatno je teže mladim autorima, jer oni dugo čekaju na potvrdu zvanične književne kritike — o zadovoljavajućoj vrijednosti svoje poetike. Sve je manje izdavačkih kućca koje nalaze interes za objavu mladih autora. Samo rijetki uspjevaju da steknu naklonost izdavača. Zato se mnogi pjesnici odlučuju za privatna izdanja. Da li je to dobro, pokazaće vrijeme! Ni afirmisanim pjesnicima, danas, nije lako objaviti novu knjigu. I oni često pribjegavaju privatnim objavama knjiga.

Da li je Udruženje književnika dovoljno otvoreno prema književnim stvaraocima?

Udruženja književnika u novostvorenim državama, na prostoru bivše SFRJ, odavno su izgubila svoje nekadašnje uloge. Dotacije koje dobijaju iz osiromašenog državnog budžeta minimalne su.

U takvoj situaciji udruženja obavljaju samo neophodne aktivnosti, tek da se održe u životu. Članovi udruženja pisaca najčešće su pasivni posmatrači. Ni pisci ni cjelokupna društvena zajednica ne poduzimaju ništa da se spriječi urušavanje ove nekada važne kulturne institucije. Stari članovi su već odavno posustali, bez motiva, a mladi nezainteresovani i pasivni. Oni najmlađi, vjerovatno, nikad neće ni postati članovi ove asocijacije. Ovako, kakvo je sada, Udruženje književnika ne može baš nista valjano činiti za svoje članove. Ukoliko ne želi da se ugasi Udruženje mora da se reorganizuje po novim principima udruživanja.

Koliko imate objavljenih knjiga? Šta trenutno spremate u svojoj pjesničkoj radionici, za čitaoce kojih je sve manje?

Objavio sam dosad desetak knjiga poezije. Trenutno sređujem nove pjesme i lirske zapise, koje ću objaviti u Beogradu, iduće godine. Želio bih da u doglednom vremenu objavim i knjigu igrokaza, u kojoj bi štampao sve svoje stare i nove dramske tekstove namjenjene za scensku izvedbu. U ovom novom vremenu pjesnici objavljuju svoju poeziju i u elektronskim časopisima. I moja poezija može se naći u njima. Ipak, draže mi je objavljivati pjese u štampanim časopisima, u konkretnim književnim sveskama, kojih je sve manje. Mladi čitaoci snadbjevaju se svim informacijama, pa i iz književnosti, najviše posredstvom interneta. Stare generacije su još vezane za štampanu knjigu. Redovno posjećuju biblioteke, u knjižarama kupuju svoje omiljene naslove i revnosno prate sve što je u književnosti aktuelno.

* * *

Iza nas je dug put, nova milenijska nepoznanica je pred nama. Svega se skupilo u našem pamćenju, brojni su ožiljci u našoj svijesti. Da spoznato i doživljeno ne bi izgubili značaj i usahli u zaboravu, treba pisati, svijedočiti, bilježiti. Kad su zapisana, ta iskustva stiču vrijednost svetinje. Sve što je vidio i iskusio u svom životnom optoku čovjek zavjetuje nasljednicima. I ta iskustva pojedinaca i generacija čine zlatnu riznicu pouka i mudrosti.

Edicija Intervjui
Rale Nišavić RAZGOVORI... ♦ Izdavač Bistrica ♦ Novi Sad, 2013
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #26 poslato: Oktobar 15, 2016, 11:50:13 pm »

*

VJEKOSLAV VUKADIN — GLAS ZAVIČAJA VIĐEN IZ OŠTROG UGLA


U novoj knjizi Vjekoslava Vukadina, Pogled iz oštrog ugla, koja je bila povod za njegov dolazak u Srbiju, po rečima recenzenta dr Miće Cvijetića, pesnik se na više mesta bavi pesmom kao fenomenom, onim šta mu pevanje znači.

"U, uvodnom prološkom tekstu Kazivanje o pesniku, Vjekoslav Vukadin autpoetički markira stvarne i imaginativno-duhovne, vanvremenske i metafizičke areale pesnika i pesništava. Ukazuje na permanentnu okrenutost svetu, složenog univerzumu prema kome su usmerene  sve njegove stvaralačke i duhovne antene: Govori o smislu i vidovima pevanja, ulozi pesničkog subjekta u promišljanjima života i sveta..."

Vjekoslava Vukadina, koji živi u Holandiji, susreli smo na Sajmu knjiga u Beogradu gde je nastupao sa ostalim pesnicima na štandu Republike Spsrke, a prethodno je u više gradova Srbije promovisao svoju novu knjigu pesama. Zamolili smo ga za kraći razgovor.

Uloga srpskih pisaca u rasejanju je od posebne važnosti jer čuvaju jezik, duh srpskog bića i neguju nacionalnu kulturu. Dolazite iz Holandije, otkad ste tamo?

Negdje osamdesetih godina prošlog stoljeća otišao sam u dopunsku školu u Njemačku, na njemačko govorno područje u Baden Virtenberg i tamo sam našao ulogu prosvjetnog radnika u dopunskoj školi, i tamo sam imao jedan širi spektar zanimanja, imao sam obavezu da nešto uradim na kulturnom organizovanju naših ljudi i organizovali smo u Karlsueu, Kulturno-prosjvetno društvo Ars Art, tamo je bio Milorad Lojević, koji je posle bio generalni konzul u Danskoji, Rade Doder, profesor književnosti, koji se posle vratio i bio nastavnik u zemunskoj Grafičkoj školi i moja malenkost.

Pretopstavljamo da je Vaša uloga bila da prosvećujete naš živalj koji se tamo našao, šta ste u tom smislu činili?

Upravo tako, mi smo dovodili značajne ljude iz srpske istorije i kulture i omugućavali smo im da govore za naše iseljenike što je bilo od posebne važnosti za njihov osećaj pripadnosti srpskoj kulturi i očuvanje njihovog identiteta. Dolazili su nam: akademik Dejan Medaković, Dragomir  Brajković, Miodrag Pavlović, i mnogi drugi koji su imali i poetski i kulturološki značaj. Bilo je to vrlo interesantno djelovanje sve dok nije krenulo razlaženje do pucanja po šavovima tadašnje Jugoslavije.

Često su nam značajni ljudi iz sveta kulture i umetnosti dolazili sa određenom temom, kao što je recimo Medaković obradjivao temu: Uloga srpske pravoslavne crkve o očuvanju nacionalnog bitka. Bilo je vrlo interesantno i razudjeno djelovanje, jedno četiri godine. A posle je bilo snalaženje. Imali smo razumijevanje od srpskog Ministarstva prosvete, u to vrijeme i Minsitarstva RS, i Ljubomira Zukovića. Posle odlaska svih prosvjetnih radnika iz Bosne, jedino smo nas trojica ostali da radimo. Ja sam u Njemačkoj bio do 1994. godine. Tada smo imali mnogo gostovanja po evropskim centrima od Pariza, peko Frankfutra do raznih drugih gradova širom Evrope.
Posle toga sam otišao u Holandiju. Sve smo ponovo isto radili sa našim prosvetnim radnicima i na isti način organizovali naš narod, da se kulturno uzdiže, do 2004.

Da li je danas lako objaviti knjigu i kad je pesnik u inostranstvu?

U ono vreme, kada sam ja počinjao sa objavljivanjem, trebalo je ispoštovati određenu proceduru da pjesnik odnese rukopis i preda ga na uvid izdavačkoj kući, urdeniku, pa to čitaju tri urednika i tri  recenzenta procjenjuju, dva plus jedan, pa ako odobre, štampa se... Danas sve to mora i da se plati, to je biznis, i to nije ni malo lako gde god da čovjek živi,  mora da zaradi za sve to i da mu ostane za život, moraš da živiš i da ti ostane da imaš i za ovo što pišeš.

Eto ja sam došao ovde i u "Svetu knjige" objavio knjigu Pogled iz oštrog ugla, i to sam, naravno, morao da platim.

Svuda je teško jer mi smo tamo došli kao izbeglice, i to nije laka pozicija. Drugo su oni koji su ranije otišli u inostranstvo pa su uspeli da stvore neku povoljniju situaciju za sebe. Izdrobi se čovjek u svemu, i ovde i gore ljudi žive skromno, mi smo svi proleteri. Najveći uspeh je da čovek uspe sa porodicom, da je osigura, da školuje djecu, da sebi obezbedi neki normalan život.

Može  li pesnik da budi savest i svest čoveka savremenog sveta?

Živimo u nekom čudnom kolopletu, a ovo što sam danas na Sajmu knjiga govorio u pejsmi Balkanska šuma, odjek je svega toga čiji smo dio. Ovdje je uvjek bilo uzbudljivo i sve što Srbija proživljava prelama se i preko naših ganglija i stanica, i doživljava stresne situacije jer je Srbija stalno u nekoj teškoj situaciji, te otuda takva poezija koja se tiče i ovog podneblja i sveta kao celine uopšte. I na nama je da o tom doživljaju sveta govorimo istinu, to je bio i osnovni princip koji sam sproveo u svojoj novoj knjizi.

O poeziji se može govoriti dan i noć, ali to najaradije pretačem u pesmu.

U pesmi ste, ipak, najsigurnji, kako kažete u jednom stihu, Vi nastojite da spojite život i pesmu u praktičnom smislu, šta to zapravo znači?

Pored poezije koja je suštinski ušla u moj život, u pesmi sam najsigurniji, kažem u jednoj pjesmi. Pjesma je u najvećoj mjeri obilježila  život, ali sa ovim godinama učimo da i mi živi malo budemo srećniji jer mi, zapravo, pored poezije, prodica daje najveću snagu. Srećan sam što su moja djeca završila visoke škole i što rade posao koji vole. Kćerka je završila medicinu i treba da doktorira na psihijatriji i sin koji je peta godina farmacije, tako da mogu reći da mi je i život pomalo i  pesma. Supruga je uvek  bila moje desno krilo, moja najveća podrška u svemu, to mi je snaga a s druge strane i odavde crpim snagu, stalno sam u toku sa svim što se ovde događa.

Što kaže Dragan Kolundžija, ti tamo samo stanuješ a sve pratiš što je ovde.

Pesnik je glas koji ima značaj za sva vremena i prostore.

Poezija je, nažalost, danas dosta skrajnuta, i ne objavljuju je mnoge izdavačke kuće.

Međutim, kad sam počinjao poezija je bila u velikom usponu. Ja se  sećam pesničkih skupova kad je bio Duško Trifunović, Velimir Milošević, Rajko Pertrov Nogo, kad je Skenderija mogla da primi 1500 ljudi na pjesnički miting. To je bila sjajna i ispunjena poetika prostora.

No, pjesnik je dakako glas koji budi, ili bar nastoji da ukaže na sve negativnosti u savremenom svijetu što sugeriše i naslov moje nove knjige Pogled iz oštrog ugla.

Razgovor vodila Dragana Lilić
 

NOVI SVIJET

Svijet je u znaku Lucifera
Civilizacija je drama
Sve ljepote duhovhih sfera
obezvrijedjene su  do srama.

Umjetničkog duha- stvaraoci,
u nedokučivom traže oaze,
ne žele biti nijemi taoci
Planete zemlje - vojne baze.


Stalno su neki ratovi,
Samiti – konferencije,
Mirovne misije, paktovi

I glupe konvencije,
Ta nebična burleska
Politika je svejtska.


Balkan In | 18.11.2016.
Sačuvana
Stranice: « 1 2   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: