Danica Nain Rudović (1950)
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
Stranice: 1   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Danica Nain Rudović (1950)  (Pročitano 5015 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« poslato: Februar 10, 2011, 03:22:32 pm »

**




DANICA NAIN-RUDOVIĆ

Danica Nain-Rudović rođena je 1950. godine u Pjenovcu, Bosna i Hercegovina. Studirala je književnost i srpskohrvatski jezik na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, a slavistiku i balkanologiju na Slobodnom univerzitetu u Berlinu. Magistar je filologije.

Od 1988. godine objavljuje poeziju, pripovijetke i eseističke priloge u njemačkim i međunarodnim časopisima, almanasima i na radiju.

Objavila je pet zbirki pjesama: Vjetar i Kamen, BONsai-typART, Berlin, 1995; Vihorove ruke, Bosanska riječ, Tuzla-Wuppertal, 2001; Zeleni list ljubavi, Accademia Internationala Orien-Occident, Bukurešt, 2001; Mitlesebuch APHAIA VERLAG, Berlin, 2006. (drugo izdanje 2007.) i Lirska oaza, Zadužbina Petar Kočić, Banja Luka-Beograd, 2009. godine. Zastupljena je u više međunarodnih antologija poezije. Dobitnica je brojnih književnih nagrada. Bila je predsjednica Međunarodne grupe književnika pri Novom društvu za književnost u Berlinu. Prevođena je na engleski, kineski, poljski, rumunski, danski, francuski i druge jezike. Piše na srpskom i na njemačkom jeziku. Član je Društva njemačkih književnika Verband deutscher Schriftsteller (VS).

Živi u Berlinu. Objavljuje i pod imenom Dana Nain-Rudović.
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #1 poslato: Februar 10, 2011, 03:25:01 pm »

**
Stihovi Danica Nain-Rudović


ULICOM MAŠE VJETAR
Branku Čučku in memoriam

Poslije tvog odlaska
Na koljena je pala noć

Rukama
Punim ledenih bodeža
Ulicom našeg djetinjstva
Maše vjetar

Kazaljke pukle
Vrijeme
Ostade bez vremena

Nebo bez zvijezda

Crni baldahin prekrio
Sve šutnje



NAŠIM GLASOM

Niz kosmate sapi
Ždrebice planine
Od snijega brže
Topile se naše godine

U nepovrat nas slile

Iz kamenog grla
Gornje Komnice
Huči zemljina utroba

S proljetnom bujicom
Raspjevan vjetar
Omorikama bedra zanjihao

Sva visoravan odjekuje
Našim glasom
A nas više nema



U SJENI

Ostale ruke pružene
Njihova dvosamljenost
Na noktima sjajan
Svijet u boji

Purpurni sati
U kupolama prstiju
Snovi okupljeni

Oni čekaju u sjeni
Tvoj povratak
S prvim kišama jesenjim



KROZ HORIZONTE

Nedonošče
Strmoglavo doba
U galopu projurilo
Kroz rumene horizonte

Kočija
Zalutalih sanjara
Zaglavila u kal

Beskućnica
Pjesma tumara
Bespućem



PRAH

Vrijeme
Premrežilo daljinu
U rešeto
Pretvorilo prostor

Kroz njegove otvore
Sipe — nestaju
Jezika moga
Tanani zvuci

Neka mi moja
Zemlja kaže
Koliko leđa da pogružim
Kad tihi korak
Njenom skutu se vraća

Tek po jednu malu
Praha svog pregršt
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #2 poslato: Februar 10, 2011, 03:27:29 pm »

**
DANICA NAIN-RUDOVIĆ


Iz recenzije:

Zbirka Danice Nain Rudović nas svojom zatalasanom igrom snova i svjetlosti, melodijom tananih riječi i mekim dodirom šutnje podsjeća na muzički potpuri u kojem se nitima zvučnih boja opliće dugina pletenica života.

Muzika i poezija su oduvijek bile sestre — najrođenije. I jedna i druga ističu iz nutrine, iz nedodirljivih dubina misli i osjećaja, iz onih jezgrišta duševnosti u kojima prebiva suština stvari, doznanja, univerzalni smisao postojanja do koje vode zagonetni putevi slutnje i iz kojih dopiru metaforički signali, vododelnice umlja i snoviđenja, energije i praznine, riječi i tišine. I muzikom i poezijom izriče se ono što se ne može iskazati ni na jedan drugi način.  Taj muzički prosjaj prisutann je u zbirci kao osnovni intonacioni kvalitet, ali i kao kompozicioni stijeg oko kojeg lepršaju raznobojne zastave doživljenih trenutaka i geografskih predjela. Na početku punim i snažnim zvukom odjekuju trube biblijskog Jerihona od kojeg podrhtavaju zidine gradova i divlje otkucavaju damari mladosti u srcu ispunjenom željom za snažnim doživljajem. Zatim se forte intoniran stavak utišava, razliva, rascvjetava, žubori i bokori, rasipa u bezbroj melodijakih rukavaca u kojima se bude sjećanja i trepere tuge, rastiru učarani predjeli djetinjstva u durskom tonalitetu naivnosti i osmjehivanja, a uskoro zatim prikrada se sjenka i prekriva horizont saznanjem prolaznosti i vremena koje neumoljivo izmiče iz ruku, ostavlja nas same čak i onda kada nam je duša puna ljubavi koju, u svojoj samoodbrani, želimo da poklonimo nekom koga smo sami izmislili, nekom koga je stvorila naša mašta ("Jer sve što volimo stvorili smo sami..."), a koga — nema!

Ženski proosjećana, lirski razbokorena, tanana a silovita poezija Danice Nain Rudovic otkriva stvaraoca od talenta i kulture čije djelo, u doba destrukcije i dehumanizacije, razorenih vrijednosti i poremećenih perspektiva, usamljenom pojedincu vraća povjerenje u poeziju, njenu oplemenjavajuću i katarzičnu moć, njenu ljepotu i mudrost, ljudsku istinu i raskriljene humanističke vidike.

                                      
Nikola Vukolić
Sačuvana
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« Odgovor #3 poslato: Novembar 19, 2012, 10:50:04 pm »

**
Stihovi Danica Nain Rudović


MAJKA

Mladi su vrhovi prstiju
Moje majke
Iz njih se rađaju anđeli
Od bijelog pamuka
Po zavjesama u kuhinji
Krila šire

Iz vrhova prstiju
Moje majke
Cvjetno sazviježđe izlazi
Po draperiji
Korijen pušta

Prvo u svaku očicu
Po jednu brigu ukukiča
I svakim ubodom igle
Po jedan bol uveze
A onda stavi
Hegela na krilo —
S njim ona raspreda
Filozofiju istorije

Berlin, 1995.


I KROZ EKRAN
 
Izučile smo lekciju
strah
šutimo
a i što bismo drugo
otkako se tust oblak
u golim granama nastanio
pred našim prozorom
 
godinama već tu stoji
i danju noć traje
mutna kaša
krvava pjena
iz usta ratnika
 
muž
sin
brat
ljubavnik
čupaju nam kliještima
dušu iz tijela
 
i kroz ekran
 
1994.


OŽILJAK LJUBAVI
 
U kori stabla
duboko
urezano
jedno ime
 
Koliko li još godova
ovo deblo
oko svoje srži
ima da svine
dok ne izblijedi
ovaj ožiljak


DALJE OD DALJINE
 
Knjigu plavu
naše mladosti proplanak
pod pazuhom nosim
 
Vrijeme u slovima
rumeno je
i zdravo novorođenče
 
U listovima požutjelim
ljeta moga juga
morskim gruvaju valom
 
Šakalovom stazom
i prašinom u sandali
kroz čemprese žurim
 
Sa strancem
i koferom u ruci
dalje od daljine zamičem...

 
BURA
 
U morsku utrobu
stropošta se nebo
u nebesku grud
provali more
 
Zubima svojim noć
bijesna odgrize
prozoru drveno krilo
 
Suknja ona moja
što po njoj cijelo ljeto
cvjetaše bijele rade
u vjetrovoj ruci prhnu
zakovitla
 
— kovitla još
negdje nad Mediteranom

Vjekoslav Vukadin Zavičaj, u daljini Izbor iz poezije  srpskih pisaca u zapadnoevropskom rasejanju
Beograd, 2002.
Sačuvana
Stranice: 1   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: