Satirične pesme
Dobrodošli, Gost. Molim vas prijavite se ili se registrujte.
KNJIŽEVNOST « POEZIJA « Umetnička lirska poezija  « Satirične pesme
Stranice: 1   Idi dole
  Štampaj  
Autor Tema: Satirične pesme  (Pročitano 12236 puta)
0 članova i 1 gost pregledaju ovu temu.
Angelina
Administrator
*****
Van mreže Van mreže

Poruke: 6361



« poslato: Novembar 07, 2011, 04:29:31 pm »

**

SATIRA I SATIRIČNA PESMA


Satira je jedan vid oštre kritike koja, služeći se umetničkim sredstvima, izobličuje mane i nedostatke pojedinaca i čitavog jednog društva. Ona osuđuje služeći se podsmehom ili porugom, nekad u blažoj nekad u grubljoj formi, lične ili društvene poroke, ono što je nisko, podlo i štetno u jednom društvu, i što je kao pojava postalo tipično u njemu i, uz to, cilj joj je da otkrije i izobliči i nosioce tih negativnih pojava. Na taj način satiričar kod čitaoca razvija, s jedne strane osećanje za pravdu, za ono što je moralno, pozitivno, postavljajući tako i jedan opšteljudski, estetički ideal, a, s druge strane, izaziva kod čitaoca otpor gnušanje protiv štetnog i nemoralnog, negativnog kao osnovne i opšte osobine neke društvene pojave. Smeh u satiri nije dobroćudan kao u humorističnim delima ali u umetničkoj satiri on nije posledica neke lične netrpeljivosti, pakosti ili lične mržnje, ličnog stava uopšte, i baš stoga što se uzdiže iznad ličnog, satira, ako je i umetnički uspela, dobija u književnoj vrednosti.
 
Stil u satiri je uvek duhovit, oštar, zajedljiv, i iskričav, što zavisi od društvenog značaja pojava koje satiričar podvrgava podsmehu ili poruzi, i od njegova odnosa prema njima. U tom smislu u njemu moraju da postoje određena mera, sklad i jedinstvo.
 
Da bi ostvario takve ciljeve, satiričar se služi raznim sredstvima, najčešće hiperbolom, ironijom, alegorijom, sarkazmom, nagoveštajem i invektivom (uvredljivom porugom), upotrebljenim, razumljivo, u granicama prirodnosti, mere i dobrog ukusa.
 
Satira može biti pisana u stihu ili u prozi. Pesnik se u satiričnoj pesmi ograničava na ismevanje negativnih pojava, ne ulazeći široko u njihovu složenost i uslovljenost. Osim toga, taj satirični odnos prema pojavama ili ljudskim karakterima prožet je emocijom. U satiričnim delima u prozi — basni, pripoveci, romanu ili drami — postoji, prirodno, mogućnost za šire, svestranije i potpunije satirično slikanje.
 
Satirična lirska pesma je vrlo stara; negovali su je još stari Grci, a zatim naročito Rimljani; oni su joj i dali definitivan oblik i usavršili je. Ona se negovala u svim periodima društvenoga razvitka, i kao izrazita društveno-progresivna književna vrsta naročito je bila bogata delima i pesnicima u doba oštrih ideoloških, političkih i klasnih sukoba u jednom društvu i u određenim društvenim sistemima. Po svojoj sadržini i ciljevima ona je najčešće politička, i kao takva najoštrije i najefikasnije oružje u borbi za bolje ljudsko društvo i za društveni napredak. Poznati pesnici satira jesu još: Ariosto kod Italijana, Boalo, Volter i Beranže kod Francuza; Hajne kod Nemaca; Njekrasov, Krilov, Puškin, Majakovski kod Rusa; kod nas: Jovan Sterija Popović, Branko Radičević, Jovan Jovanović Zmaj, Vojislav Ilić, Milorad Mitrović i drugi.


Autor teksta nepoznat
Sačuvana
Stranice: 1   Idi gore
  Štampaj  
 
Prebaci se na: